Tijdens een van de vele lockdowns in de coronapandemie zat kunstenaar Pablo Slenders op een bankje aan de Tubastraat, verlangend naar frisse lucht. Helaas was het hofje waarin hij woonde een sombere plek, met als uitzicht een grauwe muur. Met zijn schetsboek in de hand probeerde hij in gedachten de vrijheid te vinden die hij zo miste, en begon hij zijn overbuurman te tekenen, die op zijn balkon net zo wezenloos in de verte staarde. Al snel tekende hij ook de saaie muur, en zo ontstond de eerste schets van een muurschildering.

Pablo besloot de stoute schoenen aan te trekken en mailde de woonstichting Area met de vraag of hij de muur met krijt mocht beschilderen. Tot zijn vreugde kreeg hij toestemming. Helaas bleek krijt niet het juiste materiaal, en het idee kwam niet tot leven. Maar drie jaar later kreeg hij onverwachts een telefoontje.

Blijkbaar was men bij Area zijn idee niet vergeten en had men zijn artistieke ontwikkeling de afgelopen jaren gevolgd. Na een kort overleg bleek er ruimte om het idee alsnog te realiseren. “Maar dan met iets permanents in plaats van krijt,” lachte Pablo. Samen maakten we een plan en gingen we met mijn, inmiddels oude, buurtbewoners om tafel om tot een idee te komen. De schets die ik destijds maakte, werd een mooi vertrekpunt. Area gaf ook aan dat ze het saaie hofje zouden opknappen met een nieuwe tuin. Het hele blok kreeg een make-over met frisse kleuren, en ook de gemeente waardeerde het enthousiasme van het project door hun steun toe te zeggen. “Ik vind het prachtig dat zoiets kleins vleugels kan krijgen.”

Na overleg besloten we dat het kunstwerk kleurrijk mocht zijn, maar niet te schreeuwerig. Uiteindelijk kozen we voor een afbeelding van een rustgevende, zelfverzekerde dame die de muur van de Tubastraat zou sieren. Donkergroene elementen en natuur brengen rust, terwijl kleuren en patronen zorgen voor levendigheid. De vogel staat voor vrijheid en vertrouwen, de kat voor rust en geborgenheid. De patronen geven het geheel een eigentijdse uitstraling, en het kunstwerk zelf zal een bepaalde statigheid en fijne sfeer geven aan de plek die ik jarenlang mijn thuis heb mogen noemen.

“Ik moet toegeven dat ik de nacht voordat ik begon behoorlijk nerveus was. Ik had mijn verf gekocht, de hoogwerker geregeld, maar omdat het toch mijn oude wijkje was, voelde het extra persoonlijk. De eerste nacht heb ik amper geslapen.

Wat ik wel heel fijn vond, was de warme ontvangst. Mensen brachten me koffie en zelfs een frikandel speciaal terwijl ik aan het werk was. Sommigen kwamen zelfs dagelijks kijken hoe het vorderde. Ik voelde dat als betrokkenheid, niet als druk. Toen de eerste dag voorbij was en de belangrijkste lijnen op de muur stonden, viel er een last van mijn schouders.

Het leukste deel voor mij waren de patronen. Toen die erop kwamen, begon het geheel ineens te leven; er kwam dynamiek in het beeld.

Op de voorlaatste dag zat ik te rusten en keek ik van een afstandje naar het werk. Plots zag ik kans om nog wat extra elementen toe te voegen. Juist omdat ik hier zelf gewoond heb, wilde ik iets extra’s doen als dat kon.

Ik ben trots op het resultaat en hoop dat veel mensen dit verborgen hofje in Uden gaan ontdekken. Iemand grapte al tegen me: ‘Hey, het Brabantplein mag ook wel wat kleur krijgen!’ Dat is extra grappig, want daar heb ik ook gewoond. Het liefst zou ik meer van dit soort projecten opzetten in de regio; het smaakt naar meer. Dus mocht iemand een mooie muur hebben die wat kunst kan gebruiken, dan kunnen we het daar altijd over hebben. Het lijkt me geweldig om bijvoorbeeld samen met de gemeente iets in het centrum te creëren waar mensen een ‘wow-momentje’ van krijgen. Beleving, dat is het doel.”